IDITAROD - ostatni wielki wyścig
Nie można porównywać go do innej konkurencyjnej imprezy na świecie! Wyścig na ponad 1150 mil przez najcięższe i najpiękniejsze tereny, jakie Matka Natura ma do zaoferowania. Przez poszarpane łańcuchy górskie, zamarzniętą rzekę, gęsty las, pustynię tundry i mile stepowych wybrzeży, które przemierzają maszerzy i ich psy. Przy temperaturach spadających znacznie poniżej zera, wiatrach, które mogą spowodować całkowitą utratę widoczności, niebezpieczeństwo wyczerpania, długie godziny ciemności i zdradliwe wzgórza i wspinaczki to właśnie Iditarod. Nadzwyczajny wyścig, wyścig możliwy tylko na Alasce. Z Anchorage, na Alasce, na południe w centrum, do Nome na zachodnim wybrzeżu Morza Beringa, każdy zespół liczy 12 do 16 psów oraz mushera obejmuje ponad 1150 mil w 10 do 17 dni. Jest nazywany „Ostatnim wielkim wyścigiem na Ziemi“ i zdobył światowe uznanie i zainteresowanie. Niemieccy, hiszpańscy, angielscy, japońscy i amerykańscy dziennikarze w emocjonujący sposób opisują i filmują przebieg wyścigu.
To nie tylko wyścig psich zaprzęgów, to wyścig, w którym współzawodniczą mężczyźni i kobiety, maszerzy z różnych środowisk; rybacy, prawnicy, lekarze, górnicy, artyści oraz mieszkańcy uczestniczą razem w zawodach. Jest to wyścig zorganizowany i prowadzony głównie przez wolontariuszy, tysiące ochotników, mężczyzn i kobiet, studentów i mieszkańców wsi, z siedzibami w Anchorage, Fairbanks, Juneau, Nome i Wasilla.
Wyścig Iditarod miał swój początek, jako droga dostaw z nadmorskich miejscowości Seward i Knik do wnętrza obozów górniczych na miasteczka, Ophir, Ruby oraz zachodniego wybrzeża Unalakleet, Elim, Golovin, White Mountain i Nome. W 1925 r. przez szlak dzisiejszego wyścigu Iditarod biegła trasa, którą pedził zaprzęg ratunkowy z surowicą dla dotkniętych epidemią mieszkańców Nome. Stąd też jego druga nazwa to „Alaska Serum Run“ Iditarod jest upamiętnieniem tej, nie tak odległej przeszłości, oddaniem hołdu dla bohaterskiego mushera i jego psów, pokazuje jak bardzo dumni są mieszkańcy Alaski. Kotwicowisko oraz linia startu znajdują się w mieście zamieszkiwanym przez ponad 250.000 osób, światła uliczne, autostrad i drogi. Stamtąd ruszają maszerzy wraz ze swoimi zespołami psów, których z roku na rok jest coraz więcej. Trasa prowadzi do Eagle River. Checkpoint # 1. Po ponownym wyruszeniu z Matanuska Valley w Wasilla, maszerzy opuszczają kraj autostrad i tętniące życiem, aby udać się do Yentna Station Roadhouse i Skwentna a następnie w górę! Przez Finger Lake, Rainy Pass, w Alaska Range i w dół na drugą stronę do Kuskokwim - Rohn Roadhouse, Nikolai, mcgrath, Ophir, Cripple, Iditarod i do potężnego Yukonu - autostrady rzek, które prowadzą na zachód zespoły w arktyczną tundrę. Trasa wyścigu jest zmieniana, co dwa lata, rok na północ przez Cripple, Ruby i Galena, w przyszłym roku na południe przez Iditarod, Shageluk, Anvik. Trasa obejmuje duże metropolie i małe rodzinne wioski.
Każdy maszer ma inną strategię, jedni pracują w dzień inni w nocy, każdy ma inny plan treningowy przygotowujący siebie oraz psy do tego wyścigu. Każdy z nich ma specjalne menu dla psów, różne mieszanki karm i przekąsek. To wszystko oraz opieka nad psami, ich wytrzymałość ma ogromne znaczenie składające się na wynik końcowy. Zasady wyścigu są obligatoryjne dla wszystkich, każdy maszer musi posiadać pewne elementy wyposażenia, takie jak: specjalne kurtki, ciężkie śpiwory, siekiery, rakiety śnieżne, żywność dla maszera i karma dla psów, buty dla każdego psa (4 sztuki dla 1 psa) w celu ochrony przed pocięciem łap przez lód i twardy śnieg. Niektórzy maszerzy spędzają cały rok na przygotowaniach do tego wyścigu, pracując jednocześnie w pełnym wymiarze czasu, planują zapotrzebowanie pożywienia, jakie będzie im oraz psom potrzebne na trzytygodniowy pobyt na szlaku, trenują wytrzymałość psów oraz ich zgranie i utworzenie idealnej drużyny. Długi i żmudny trening jest ich kluczem do sukcesu.
Więcej na www.iditarod.com
